Co trzeba wiedzieć o HIV/AIDS

There are no translations available. HIV to skrót od angielskiej nazwy wirusa – human immunodeficiency syndrome, co po polsku znaczy: ludzki wirus upośledzenia odporności. AIDS – acquired immunodeficiency syndrome – zespół nabytego upośledzenia odporności -  to etap zakażenia HIV, następujący zwykle po wielu latach trwania infekcji. HIV przenosi się tylko trzema drogami: poprzez krew, w następstwie kontaktów seksualnych, z zakażonej HIV matki na jej dziecko. Szczegółowe informacje o tym jak można, a jak nie można zakazić się HIV są dostępne na stronie internetowej Krajowego Centrum ds. AIDS (www.aids.gov.pl) w dziale „Wiedza o HIV/AIDS –  Informacje dla lekarzy”. Przed wprowadzeniem do powszechnego stosowania skojarzonej terapii antyretrowirusowej zakażenie HIV nieuchronnie kończyło się AIDS i śmiercią. Obecnie, możliwe jest zahamowanie postępu zakażenia i znaczące wydłużenie życia osób zakażonych HIV, a także poprawa jego jakości. Skorzystanie z dobrodziejstw terapii możliwe jest tylko wówczas, kiedy: wie się o swoim zakażeniu, przyjmuje się leki antyretrowirusowe dokładnie tak, jak są zalecane: we właściwym czasie, we właściwej ilości (dawce). Rozpoznanie zakażenia HIV możliwe jest tylko po wykonaniu testu w kierunku obecności przeciwciał anty-HIV (niekiedy także poszukującego antygenu p24 wirusa). W innych badaniach laboratoryjnych zakażenie HIV nie powoduje żadnych charakterystycznych zmian, przez wiele lat nie daje także żadnych objawów klinicznych, które mogłyby sugerować zakażenie. Testy na HIV najlepiej wykonywać jest w miejscach, gdzie prowadzone jest poradnictwo przed i po teście, a badania wykonywane są anonimowo i bezpłatnie. W Polsce tak wykonywane są testy w Punktach Konsultacyjno-Diagnostycznych, sponsorowanych przez KC ds. AIDS. Ich lista dostępna jest na stronie www.aids.gov.pl. To, że leczenie antyretrowirusowe radykalnie poprawia rokowanie, czyli szanse na długie życie, osób zakażonych HIV nie znaczy wcale, iż nie należy stosować środków zmniejszających ryzyko zakażenia HIV, gdyż: rozpoczęte leczenie trzeba kontynuować do końca życia – istniejące obecnie leki nie usuwają HIV z organizmu osoby zakażonej, choć dają szansę na oczekiwanie na bardziej skuteczne, lepiej działające leki, leki antyretrowirusowe powodują działania uboczne – wczesne (najczęściej nudności, wymioty, biegunki, które ustępują wraz z czasem przyjmowania leków) i późne (pojawiające się po wielu miesiącach, czasem latach ich przyjmowania, które – jeśli nie są właściwie rozpoznane i leczone – mogą być niebezpieczne dla życia), skuteczne leczenie antyretrowirusowe nie eliminuje ryzyka przeniesienia zakażenia na dziecko lub partnera (partnerkę) seksualnego.